اشک ها و شکایت ها که بگذریم
باید اعتراف کنم

تو که میخندي خوشبختم...

تو كه به جرم اينكه بهشت زيربايت بود دنيا را براي خود جهنم كردي

روسری ایت را بردار تا ببینم،
بر شبِ موهایت؛ چند زمستان برف نشسته است،
تا من به بهار رسیده ام...

"مادر" روزت مبارك...

به ناخوش احوالی ِ بی در و پیکر ِ این روزهایم ببخش خداوند،

رنجور ِ یک دنیا بی دفاعی ام،

به بی کسی ات قسم...

 این بار تو باید ثابت کنی که خدایم هستی

بندگی ام را چقدر به آزمون خواهی کشید؟

ازخود باری پرسیدی که من با این قلب کوجکم

 برای اینهمه باری که بر دوشم نهاده ای تحمل دارم؟

روزی که سرنوشت مرا مینوشتی خیلی چیزها یادت رفت،

به من دل دادی اما هر چه را که به آن دل بستم از من گرفتی،

به من غم دادی اما شانه ای برای گریستن ندادی،

مرا زن آفریدی اما فرصت ندادی زنانگی کنم،

آنقدر در فشارهای مردانه غرقم کردی که فراموش کردم "زنم"،

که باید کسی نازم را بکشد،

که باید کسی اشکهایم را پاک کند...

بگذار برای نخستین بار اینها را شب اول مردنم من از تو بپرسم!

فقط امیدورم خدایی کنی و گناهانم را هم مثل آرزوهایم نادیده بگیري....

 اما چه سخت می کاهد

از جانم اين نمايش…

گاهی بعد از یک طوفان طولانی.. آرامی..

اما نه آرامشی از روی درمان و آگاهی..

نه از خوب شدن جراحت های عمیق..

دـــلیل ِ این همـــ ـه تنــهآیی هـــآ

تنـــآقُض بیــــن آفرینش توـست؟

اینـــــکه هـ ـرچـه از احــسآس دَمِ دستت بـــود

بـــآ خــآکِ "حـــوا "یکی کـــردی

ریختــی در وجــــودِ" آدم "هــــآ!!!!

مــــــــــــرگ انســـان زمــــانـــی اســت کـــه :

نـــه شـــب بهــانــه ای بـــرای خـــوابـیــــدن دارد,

و نـــه صـــبح دلیلی بـــرای بیـــــدار شــــدن....

من خو گرفته ام به حضور ساکت ِ تو وقتی حوادث روز را با تو مرور میکنم به لبخند ِ مرموزت زمانی که از هیجان ِ یک اتفاق ِعاشقانه دست هایم را تکان می دهم و لحظه به لحظه را برایت شرح میدهم... من به عبور تواز کنارم و نگاهت به من وقتی در ازدحام آدمها تو را از یاد می برم.. به نوازشت وقتی اشـــکهایم صورت تو را هم خیــس میکند به منطقت و اخمی که میکنی تا من اصرار به گناه و خطـایی نکنم من به تو عـــادت کرده ام "تنهایی"عزیز.. همــه تو را جــدایِ از من می دانند ولی تو
  بخش بزرگی از وجود ِ منی...

آسمان چه رعدو برقي ميزند ميفهمم اوهم ته ترين نقطه دلش گرفته است، ولي علتش با خداست…

آسمان هم مثل من انگار دلش كه مي شكند تا جار نزند و چند سياره سير مرواريد توي گردن زمين نپاشد خيالش آسوده نمي شود …

باران هنوز به شيشه ي غبارگرفته ي پنجره غريب اتاقم تذكر مي دهد كه آسمان حالا حالاها كار دارد تا سبك شود و من به داشتن چنين همدرد بزرگ و بلند و مهربان و باعظمتي به خود مي بالم…

مي روم سر وقت پنجره كه يك دل باران بگيرم و باران بشنوم و باران بگريم…

باران هم بند بيايد غم دلم بند نمي آيد اين ها هيچ كدام دست من نيست تقصير كه نه كار دست هنرمند زندگي ست… كه مدام طوفان خلق ميكند و ناز مي بافد و جنون مرا پررنگ مي كند وداغ مرا سياهتر...

و من قهر کرده ام با خورشید که اگرتابیده بود شاید من چهره زندگیم را زیباتر میدیدم.کاش پنجره آنقدر مه مینوشید که من راهم را از ابتدا شفاف تر می دیدم...

اي آسمان تنها تو هستي كه بر سر مزار روياهايم مي آيي و محض خاطر نان ونمك سفره هميشه باز دلم اشكي، باراني؛ بغضي؛ مي ريزي … خيلي ها چون من كه كسي سر ازآشفتگي قلب شكست خورده شان درنياورد ميميرند...درست عين من...

زنی را دیدم:

به دنیا آمد تا دختر کسی شود …
ازدواج کرد تا همدم کسی شود…
بچه دار شد تا مادر کسی شود…